Η Θηλυκοποιημένη Διαδικασία Συγκρότησης και Οργάνωσης
Ένα από τα όρια του πολιτικού σχεδιασμού σε εθνικό επίπεδο είναι η φοβία τους για εσωτερικές διαφωνίες, με άλλα λόγια η επιθυμία τους να ασκούν έλεγχο στην αφήγηση από πάνω προς τα κάτω. Αυτή η «αρρενωπή» δυναμική, καρπός της ανάγκης να προωθηθεί ένα συγκεκριμένο έργο, δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα ικανοποιήσει τις διαφορετικές απαιτήσεις και προτεραιότητες του πληθυσμού της οποιασδήποτε μεγάλης γεωγραφικής περιοχής. Τελικά, τέτοιου είδους έργα δεν έχουν παρά περιορισμένη δυνατότητα να συγκεντρώσουν την υποστήριξη επειδή είναι αδύνατον το καθένα πολιτικό σχέδιο να εφαρμόζει απόλυτα στις ανάγκες όλων σε όλη τη χώρα.
Ο κοινοτισμός, από την άλλη, χρησιμοποιεί την διαφορετικότητα προς όφελός του. Επιτρέπει τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των πολιτικών σχεδίων, ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες. Για παράδειγμα, οι κοινοτικές πλατφόρμες στην Ισπανία έχουν διαφορετικά ονόματα και συμπεριλαμβάνουν διαφορετικές πολιτικές συμμαχίες σε κάθε πόλη. Επίσης στην Ισπανία κάθε κοινοτική πλατφόρμα έχει τις δικές της πολιτικές προτεραιότητες, υπερασπίζοντας το δικαίωμα στην κατοικία ενάντια στα τουριστικά λόμπυ της Βαρκελώνης. Κι ενώ παραμένει μια πρόκληση, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα διαχείρισης και αξιοποίησης της πολιτικής ποικιλομορφίας σε τοπικό επίπεδο, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται αναμεταξύ τους και έχουν κοινούς συγκεκριμένους στόχους.
Να θηλυκοποιήσουμε την πολιτική σημαίνει ταυτόχρονα να εισάγουμε οριζόντια συστήματα λήψης αποφάσεων και νέους τρόπους άσκησης ηγετικού ρόλου. Γιατί όσο και να θέλει μια εθνική ή περιφερειακή πολιτική οργάνωση να θέσει την λήψη των αποφάσεων στα χέρια ακτιβιστών βάσης, έχει να αντιμετωπίσει μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση στην πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος σε σχέση με αυτή που θα αντιμετώπιζε μια κοινοτική πλατφόρμα. Σε μικρότερη ή/και σε τοπική κλίμακα, οι συνελεύσεις γειτονιάς μπορούν να έχουν άμεσο αντίκτυπο στις αποφάσεις της πλατφόρμας και στους εκλεγμένους εκπροσώπους της. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση της Barcelona en Comú, η οποία έχει πάνω από 1700 ακτιβιστές που ασχολούνται σχετικά αυτόνομα με τις συνελεύσεις γειτονιάς, τις πολιτικές ομάδες και τις επιτροπές. Παράλληλα η επικοινωνία της πληροφορίας μεταξύ των ακτιβιστών, της οργανωτικής ηγεσίας και των θεσμών παραμένει μια μεγάλη πρόκληση, κατορθωτή ωστόσο. Πράγματι, αν μπορεί να πραγματοποιηθεί κάπου η δημιουργία μηχανισμών λήψης αποφάσεων, οι οποίοι θα ενδυναμώνουν τους ακτιβιστές βάσης, τότε αυτό το κάπου είναι σε κοινοτικό επίπεδο, όπου και είναι δυνατή η αλληλεπίδραση πρόσωπο με πρόσωπο.
Όσον αφορά την ηγεσία, αξίζει να σημειωθεί ότι τα κινήματα του κοινοτισμού είναι εκείνα που πρωτοστατούν στην δημιουργία νέων, συλλογικών μοντέλων. Το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση – όλες οι ηγετικές θέσεις του διαμοιράζονται μεταξύ ανδρών και γυναικών (για παράδειγμα ακόμη και στις μικρές πόλεις υπάρχουν δύο συνδήμαρχοι, μία γυναίκα και ένας άνδρας). Αυτό εμποδίζει την συγκέντρωση της εκτελεστικής εξουσίας στα χέρια ανδρών και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εκτελεστική εξουσία. Παρόλο που αυτό το είδος μηχανισμού δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε θεσμικό επίπεδο σε πολλές χώρες, στην Ισπανία, η Barcelona en Comú απέφυγε το προεδρικό μοντέλο ηγεσίας που χρησιμοποιούν τα εθνικά πολιτικά κόμματα. Αντί αυτού, δημιούργησε μια οχταμελή εκτελεστική επιτροπή και μια ομάδα συντονισμού αποτελούμενη από σαράντα άτομα, σε κάθε μία από τις οποίες το ελάχιστο ποσοστό συμμετοχής γυναικών είναι το 50%.
