Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: 1 ... 6 7 [8] 9 10
71
Η θρησκεία στον Ελληνισμό / Απ: Επιστήμη και Θρησκεία....
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Νοεμβρίου 25, 2019, 09:26:29 πμ »

Ό,τι είναι η αλήθεια για τον Χριστιανισμό είναι εξίσου αλήθεια και για τον Βουδισμό.

Ο Βούδας ήταν αξιαγάπητος και φωτισμένος· στο νεκροκρέβατό του, γέλασε με τους μαθητές του, που υποστήριζαν την άποψη ότι ήταν αθάνατος. Αλλά η βουδιστική ιεροσύνη -όπως υπάρχει, για παράδειγμα, στο Θιβέτ- έχει γίνει σκοταδιστική, τυραννική, και σκληρή στον μέγιστο βαθμό.

Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο, σε σχέση μ’ αυτή τη διαφορά, μεταξύ μιας εκκλησίας και του ιδρυτή της. Κοντά στην απόλυτη αλήθεια, που υποτίθεται ότι πρέπει να περιέχεται στα λεγόμενα ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, υπάρχει ένα σώμα εμπειρογνωμόνων για να ερμηνεύσει τα λόγια του, και αυτοί οι εμπειρογνώμονες αποκτούν την δύναμη του αλάνθαστου, δεδομένου ότι κρατούν το κλειδί για την αλήθεια. Όπως και κάθε άλλη προνομιούχα κάστα, χρησιμοποιούν τη δύναμή τους προς όφελός τους. Είναι όμως, από μια άποψη, χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη προνομιακή κάστα, δεδομένου ότι η δική τους δουλειά είναι να αναπτύξουν μια αναλλοίωτη αλήθεια, που αποκαλύπτεται μια για πάντα με απόλυτη τελειότητα, έτσι ώστε να γίνονται αναγκαστικά αντίπαλοι σε κάθε πνευματική και ηθική πρόοδο.

Η Εκκλησία αντιτέθηκε στον Γαλιλαίο και στον Δαρβίνο. Στις ημέρες μας αντιτίθεται στον Φρόιντ. Στις μέρες του απόγειου της εξουσίας της, πήγε σε περαιτέρω αντίθεση με την πνευματική ζωή. Ο πάπας Γρηγόριος ο Μέγας, έγραψε σε έναν συγκεκριμένο επίσκοπο, μια επιστολή, η οποία άρχιζε ως εξής: «Μια αναφορά έφτασε σ’ εμάς, την οποία δεν μπορούμε να αναφέρουμε, χωρίς να σημειώσουμε με κόκκινο χρώμα, ότι εσύ δίδαξες γραμματική σε ορισμένους φίλους». Ο επίσκοπος ήταν υποχρεωμένος, από την αρχιερατική αρχή, να απόσχει από αυτήν την κακή εργασία, και η λατινικότητα δεν ανέκαμψε μέχρι την Αναγέννηση. Όχι μόνο πνευματικώς, αλλά και ηθικώς, η θρησκεία είναι ολέθρια. Εννοώ με αυτό, ότι διδάσκει τους ηθικούς κώδικες που Δ Ε Ν είναι ευνοϊκοί για την ανθρώπινη ευτυχία.

Όταν τέθηκε ένα δημοψήφισμα στη Γερμανία, με το ερώτημα, εάν οι έκπτωτοι των βασιλικών οίκων θα έπρεπε ακόμη να μπορούν να απολαμβάνουν την περιουσία τους, οι εκκλησίες στη Γερμανία δήλωσαν επίσημα ότι ενδεχόμενη στέρηση, θα ήταν αντίθετη προς την διδασκαλία του Χριστιανισμού. Η Εκκλησία, όπως όλοι γνωρίζουν, αντιτάχθηκε στην κατάργηση της δουλείας και σε όσους τολμούσαν να την θίξουν, όπως επίσης και στις μέρες μας, αντιτίθεται σε κάθε κίνηση προς την οικονομική δικαιοσύνη, πέραν μερικών, καλά διαφημιζόμενων, εξαιρέσεων. Ο πάπας καταδίκασε επισήμως τον Σοσιαλισμό.

....συνεχίζεται
72
Η θρησκεία στον Ελληνισμό / Απ: Επιστήμη και Θρησκεία....
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Νοεμβρίου 25, 2019, 09:25:16 πμ »

Το σημαντικό για τον Χριστιανισμό, δεν είναι ο Χριστός, αλλά η Εκκλησία

Η άποψή μου για τη θρησκεία είναι ίδια μ’ αυτή του Λουκρήτιου. Τη θεωρώ ως μια ασθένεια που γεννήθηκε από τον φόβο και ως πηγή ανείπωτης δυστυχίας στην ανθρώπινη φυλή. Δεν μπορώ, ωστόσο, ν’ αρνηθώ ότι έχει κάνει κάποιες συνεισφορές στον πολιτισμό. Βοήθησε τον πρώτο καιρό για τον καθορισμό του ημερολογίου, και αυτό προκάλεσε τους Αιγύπτιους ιερείς στο να καταγράψουν τις εκλείψεις με τόση προσοχή, ώστε με την πάροδο του χρόνου έγιναν ικανοί να τις προβλέπουν. Αυτές τις υπηρεσίες, είμαι έτοιμος να τις αναγνωρίσω, αλλά δεν ξέρω οποιεσδήποτε άλλες.

Η λέξη «θρησκεία» χρησιμοποιείται σήμερα με μια πολύ χαλαρή αίσθηση. Μερικοί άνθρωποι, κάτω από την επίδραση του ακραίου Προτεσταντισμού, χρησιμοποιούν τη λέξη για να υποδηλώσουν οποιεσδήποτε σοβαρές, προσωπικές πεποιθήσεις ως προς το ήθος ή τη φύση του σύμπαντος. Αυτή η χρήση της λέξης είναι μάλλον ανιστόρητη. Η θρησκεία είναι πρωτίστως ένα κοινωνικό φαινόμενο. Οι εκκλησίες μπορούν να έχουν την καταγωγή τους σε διδασκάλους με ισχυρές ατομικές πεποιθήσεις, αλλά πολύ σπάνια αυτοί είχαν επηρεάσει τις εκκλησίες που είχαν ιδρύσει, ενώ οι εκκλησίες είχαν τεράστια επιρροή επί των κοινοτήτων στις οποίες άνθησαν.

Να πάρουμε την περίπτωση που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα μέλη του δυτικού πολιτισμού: Η διδασκαλία του Ιησού, όπως εμφανίζεται στα Ευαγγέλια, έχει εξαιρετικά μικρή σχέση με την ηθική των χριστιανών. Το πιο σημαντικό πράγμα για τον Χριστιανισμό, από κοινωνικής και ιστορικής απόψεως, δεν είναι ο Χριστός, αλλά η Εκκλησία, και αν κρίνουμε τον Χριστιανισμό ως μια κοινωνική δύναμη, δεν πρέπει να πάμε στα Ευαγγέλια για το υλικό μας. Ο Χριστός δίδαξε ότι πρέπει να δώσετε τα αγαθά σας στους φτωχούς, ότι ΔΕΝ πρέπει να αγωνίζεστε, ότι ΔΕΝ πρέπει να πηγαίνετε στην εκκλησία και ότι ΔΕΝ πρέπει να τιμωρείτε τη μοιχεία.

Ούτε οι καθολικοί, ούτε οι προτεστάντες έχουν δείξει κάποια ισχυρή επιθυμία να ακολουθούν τη διδασκαλία του σε οποιαδήποτε από αυτές τις απόψεις. Μερικοί από τους φραγκισκανούς, είναι η αλήθεια, προσπάθησαν να διδάξουν το δόγμα της αποστολικής φτώχειας, αλλά ο πάπας τους καταδίκασε και το δόγμα τους θεωρήθηκε αιρετικό. Ή, πάλι, λάβετε υπόψιν ότι ένα τέτοιο κείμενο, όπως το «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε» και αναρωτηθείτε τι επιρροή είχε, πάνω στην Ιερά Εξέταση και στην Κου Κλουξ Κλαν.

....συνεχίζεται
73
Η θρησκεία στον Ελληνισμό / Επιστήμη και Θρησκεία....
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Νοεμβρίου 25, 2019, 09:23:46 πμ »

«Έλληνας θα πει να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο: στάθι και οίκτιρον Σταμάτα και δάκρυσε, γιατί δεν ζω πια. Και όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα:προσδοκώ ανάσταση νεκρών. Έλληνας θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Και όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου.

Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κόχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σαν βερέμης. Ακόμη και ο Ελύτης, καθώς εγέρασε το ρίξε στους αγγέλους και στα σουδάρια. Τι απογοήτεψη. Έλληνας θα πει όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη και τη θάλασσα. Και σαν πεθαίνεις, να μαζεύονται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί και να σε τραγουδάνε». Δ. Λιαντίνης
74
Η θρησκεία στον Ελληνισμό / Λιαντίνης:Πόσο μεγάλη σημασία έχουν όλα αυτά που έχουμε μάθει στη νηπιακή ηλικία
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Νοεμβρίου 25, 2019, 08:52:26 πμ »

Πόσο μεγάλη σημασία έχουν όλα αυτά που έχουμε μάθει στη νηπιακή ηλικία. Όπως πολύ σωστά εξηγεί ο Λιαντίνης στην "Γκέμμα", όλα αυτά γίνονται "κληρονομικός κώδικας" και "δεν ξεριζώνεται με τίποτα"...

"Όταν σου μάθουν κάτι επίμονα από τη νηπιακή ηλικία και μέσα στην αταβιστική χαραγή και σφυρηλάτηση για δεκάδες γενεές, τότε η δομή αυτή γίνεται θεμελιώδης στην υφή της ύπαρξης και της ουσίας σου. Η κατατύπωση τούτη στη σκέψη, στο χαρακτήρα, στην κοσμοθεωρία σου, γίνεται κάτι σαν κληρονομικός κώδικας. Δεν ξεριζώνεται με τίποτα. Για να το κατορθώσεις, πρέπει να γδάρεις το ίδιο το μυαλό σου. Όπως ο εκδορέας γδέρνει το δέρμα του ζώου. Θα χρειαστεί, δηλαδή, να ανασκάψεις ολόκληρη την ιστορία και τον πολιτισμό. Γιατί υπάρχει ο έρωτας στη φύση και στη ζωή μας; Ο έρωτας υπάρχει, για να διαιωνίζεται η συνέχεια των ειδών.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φύση έχτισε ετούτη τη συναρπαστική λειτουργία. Τη φύση ποσώς την ενδιαφέρει, αν υπάρχουμε εμείς σα μονάδες, σαν ατομικότητες. Αν υπάρχεις εσύ κι εγώ, και περπατάς και χαίρεσαι - αν υπάρχει μια λεμονιά στον κάμπο και στα όρη λειώνει το χιόνι για να ποτίζουνται οι τρυφεροί της κλώνοι - αν υπάρχει απάνω στο δέντρο το μήλο και το ρόδι, η φύση αδιαφορεί ολοτελώς. Δε φροντίζει για σένα, τίμιε αναγνώστη, η φύση περισσότερο, απ` όσο φροντίζει για σένα μια πέτρα που την πατάς μπροστά σου, ή τη βλέπεις χτισμένη στον τοίχο. Τη φύση ένα την ενδιαφέρει, η διαιώνιση των ειδών.

Να ζήσει το κάθε είδος όσο γίνεται πιο πολύ χρόνο. Δύο, πέντε, δέκα εκατομμύρια χρόνια. Κι όταν θα εξαφανισθεί το κάθε είδος, αφού συντελεσθεί ο χρόνος που του ορίστηκε να ζήσει, η φύση θα το ταφιάσει και θα το κλάψει χωρίς δάκρυα και, γόους. Και ταυτόχρονα θα μεριμνήσει να το αντικαταστήσει με το καινούριο είδος. Βρες μου μια θρησκεία, που ο ιδρυτής της να μην εστερέωσε το οικοδόμημα της απάνου στην θεμέλια πέτρα της πίστης για μια ζωή μετά θάνατο, κι εγώ θα σου δείξω πως η θρησκεία αυτή δεν έχει οπαδό ούτε τον ίδιο τον ιδρυτή της. Δε μιλώ για το Βούδα. Γιατί η νιρβάνα είναι εγκατάλειψη, δεν είναι περηφάνεια.

Με τους θεούς και τις θρησκείες ευρήκαν το δρόμο τους, κι εμπήκαν στο δρόμο τους όλα τα λερωμένα και τ` άπλυτα της ιστορίας. Ιερατείο, συναγωγή, κατήχηση. (Δε λέω την ωραία λέξη εκκλησία, γιατί είναι ελληνική και δηλώνει τον αγνό και ρωμαλέο δήμο). Το αφιόνι, η παράκρουση, ο φανατισμός. Το θεολογικό μίσος, το odium theologicum. Και από κοντά η δυσειδής μορφή και η δυσώδης σάρκα όλων αυτών των λειτουργημάτων. Το κηφηναριό δηλαδή και η παρασίτιση. Οι ομφαλοσκόποι, οι θεόπτες, οι δαιμονόβλαβοι και οι δαιμονοκρουσμένοι. Kαι ψηλά ψηλά, εκεί πια είναι και δεν είναι. Εκεί θα ιδείς τα ινστιτούτα της αμάθειας, και τις λαμπρές ακαδημίες του σκότους."
75
Η θρησκεία στον Ελληνισμό / Δημήτρης Λιαντίνης : Η διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και τους χριστιανούς
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Νοεμβρίου 25, 2019, 08:16:14 πμ »
Η αγάπη, η παιδεία και η αρχαία ελληνική κοσμοθέαση από το βιβλίο «τα Ελληνικά« του Δημήτρη Λιαντίνη

Δεν ταξινομείται η παιδεία. Κι όσο τη λογαριάζουμε σαν επένδυση ανάμεσα στις άλλες, έστω και την πιο σημαντική, τόσο θα συνεχίζουμε να τελούμε σε σύγχυση φρένων, έτσι ώστε να μπερδεύουμε το ψάρι με τον ψαρά που το ψάρεψε.

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και καταδεσμούς. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα το στάρι.

Φορτώνουμε στην ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο το καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων μας, και τον αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο του αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωσε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε την φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάσουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν την χολή είναι το αφιοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφουμε το φυσικό πεδίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρεις τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη.

Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στη ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες δηλαδή, έχουν χωριστεί σε δυο τάξεις.

Η μια που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν την σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές.

Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβασταχτές της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, άλλα όλοι τους ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον Τσε-Γκεβάρα τον Άμλετ. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου. Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν την μοίρα τους, και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω και αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του.

Κάτω από τις τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες….

Αγάπη είναι η υποταγή στη φυσική και στην ηθική τάξη

Σχετικά με την αγάπη, την παρούσα στους χριστιανούς και την απούσα στους Έλληνες, αν θέλουμε να βρισκόμαστε σύμμετροι όχι με την πλάνη και την υποκρισία αλλά με την αλήθεια και την εντιμότητα, θα υποχρεωθούμε να αναδιατάξουμε τις θέσεις μας από τα θεμέλια τους.

Για τους Έλληνες αγάπη είναι η υποταγή στη φυσική και στην ηθική τάξη, αυτό που διαφορετικά το περιγράψανε με τη μεγαλώνυμη λέξη της Δίκης. Να επιδικάζεις στον άνθρωπο την τιμή του, να μη γίνεσαι υπέρογκος και υβριστής απέναντι στους νόμους της φύσης και στους νόμους των ανθρώπων, αυτό που οι ευρωπαίοι ερμηνευτικά το βάφτισαν ουμανισμό Και όλα αυτά χωρίς γλυκασμούς και χωρίς ηχηρότητα. Με γνώση, με πικρά και με βούληση.

Για τους έλληνες δηλαδή, αγάπη δε σημαίνει να δίνεις τον ένα από τους δυο χιτώνες σου. Αλλά να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει τρεις χιτώνες όταν ο διπλανός δεν έχει κανένα.

Η θέση των χριστιανών να δίνεις από τα δυο το ένα σε κείνον που δεν έχει κανένα, είναι η νοσηρή αντίδραση απέναντι στους νοσηρούς όρους. Η ελεημοσύνη δεν ταιριάζει στον αξιοπρεπή και τον περήφανο άνθρωπο. Γιατί ζητεί να λύσει το πρόβλημα προσωρινά, και εκ των ενόντων να «κουκουλώσει» μια κοινωνική αταξία.

Ενώ η θέση των ελλήνων να μην αποχτήσεις τρία, όταν ο δίπλα σου δεν έχει ούτε ένα, είναι η υγεία. Σου υποδείχνει να προλαβαίνεις στοχαστικά, για να μη χρειάζεσαι ύστερα να γιατροπορεύεις ατελέσφορα.

Η διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και τους χριστιανούς

Τι ορίζει τη διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και στους χριστιανούς; Μια διαφορά, που από ένα σημείο και πέρα γίνεται αντίθεση, εναντίωση, ρήξη, πάλη της φωτιάς με το νερό;

Εκείνο που ορίζει τη διαφορά είναι κάτι άλλο και σαφές, όσο και το φύλλο της Ελιάς. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι απόλυτο και ακραίο.

Η διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι πως οι Έλληνες οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην παρατήρηση και στη νόηση, ενώ οι χριστιανοί οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην υπόθεση και στη φαντασία.

Η παρατήρηση των ελλήνων είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε πάντα να βεβαιώνεται πρακτικά από τα συμβαίνοντα στη φύση, και πάντα να αποδεικνύεται χειροπιαστά από το πείραμα στο εργαστήριο.

Θρησκεία Ελλήνων

Αν λογαριάσουμε την ισχυρή θέση ότι τους θεούς και τις θρησκείες τις γέννησε πρωτογενώς ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στη ζωή, και στο δεύτερο προχωρημένο επίπεδο του πράγματος ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο του, τότε θα βρούμε ότι με τη θρησκεία των Ελλήνων συνέβηκε μια εξαίρεση, που αλλιώτικα συνιστά και μια τροπή μοναδική.

Τη θρησκεία των ελλήνων, δηλαδή, δεν την εγέννησε ο φόβος, αλλά την εγέννησε ο καημός, να ξεπεράσουν οι έλληνες τον πόνο που προκάλεσε η ορθολογική τους θέωρηση για τη φύση και για τη ζωή.

Με άλλα λόγια, η θρησκεία των ελλήνων δημιουργήθηκε από την τίμια και την Αντρίκεια στάση τους να υπερβούν τον πεσσιμισμό και τη μελαγχολία τους.
Ανάμεσα όμως στο φόβο απέναντι στη ζωή και στο θάνατο, και στην ανάγκη να συνθηκολογήσουν οι έλληνες με τον πόνο που τους γέννησε η γνώση τους ότι ο κόσμος είναι βαρύς, υπάρχει η ελάχιστη διαφορά που δίνει το μέγιστο αποτέλεσμα.

Η θρησκεία των ελλήνων, δηλαδή, είναι όχι γέννημα της υπόθεσης και της φαντασίας, όπως όλες οι άλλες θρησκείες, αλλά είναι η αισθητική αναπαράσταση των φαινομένων της φύσης.

Έτσι, οι θεοί των ελλήνων δεν είναι αόρατες καν μυστικές παρουσίες. Δεν είναι φαντάσματα του νου, και συμπηγμοί του αγέρα, λόγοι υποθετικοί και επίνοιες, είναι όντα του ξυπνητού ύπνου.

Αντίθετα, οι θεοί των ελλήνων είναι εικονισμοί των φυσικών φαινομένων καμωμένοι με ευφυία και ραδινή δεξιοσύνη. Τους έπλασαν τα φτερουγητά μιας έλλογης φαντασίας, τα ολόκληρα, τα απλά, ατρεμή, και τα ευδαίμονα.

Και προπαντός αυτό: οι θεοί των Ελλήνων βεβαιώνουνται αισθητηριακά, αγγίζουνται με τα χέρια, τους αντικρύζουν τα μάτια, υπάρχουν υποστατοί και ένυλοι.
Ο Απόλλων ξαφνικά, είναι ο ήλιος και η μουσική κανονικότητα της φύσης.

Η Άρτεμη είναι η σελήνη. Και τα δύο αδέρφια συμβολίζουν το φως της μέρας και της νύχτας και γεννήθηκαν στη Δήλο, λέξη που και η ίδια σημαίνει τη διαύγεια και το φως.

Ο Ποσειδώνας είναι η θάλασσα.
Ο Ήφαιστος είναι η φωτιά και τα μέταλλα.
Η Αθηνά είναι η ευφυΐα του ανθρώπου, γι’ αυτό είναι και η πολιούχος του πολυμήχανου Οδυσσέα.
Ο Αίολος είναι οι δέκα έξι αέρηδες στις θάλασσες.
Η Δήμητρα είναι η χαρά των καρπών, το στάρι οι μηλιές το ραβέντι και τα αμπέλια, καθώς λέει ο στίχος του Αρτσιβάλδ Μακλής.
Και ο Δίας είναι ο κεραυνός και η βροχή, που πέφτει σπέρμα γενναίο και γονιμοποιεί τη διψασμένη γης. Γι’ αυτό οι Έλληνες, κοντά σε άλλα, τον πλάσανε εραστή των πιο ωραίων θνητών γυναικών. Της Λήδας, της Ευρώπης, της Ιούς, της Λητούς, της Αλκμήνης, της Σεμέλης, της Ολυμπιάδας του Φιλίππου.

Έτσι πάει η ιστορία και με τους τριάντα χιλιάδες θεούς των ελ­λήνων. Ο καθένας είναι κι από ένα υπαρκτό, λειτουργικό, ακατάλυ­το, στο ωφέλιμο και στο βλαβερό αληθινό και υπέροχο φυσικό φαινόμενο.

Με άλλες λέξεις, η θρησκεία των Ελλήνων είναι μία αισθητική εμπραγμάτωση των στοιχείων της φύσης, και κατά τούτο είναι μια παραλλαγή της τέχνης των Ελλήνων.

Τη γεωμετρική απόδειξη αυτής της πρότασης τη δίνει το γεγονός ότι τη θρησκεία των ελλήνων την περιέχει η τέχνη τους.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη
76
Κράτος και Εξουσία σήμερα / Απ: Το Μανιφέστο της Puerta del Sol
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Αυγούστου 14, 2019, 11:47:23 πμ »


Την ίδια στιγμή, κυκλοφορεί στην Ισπανία ένα δεύτερο μανιφέστο «φάντασμα», το οποίο φέρεται να έχει συνταχθεί τα ξημερώματα της 18ης Μαΐου στην πλατεία Puerta del Sol. Το κείμενο μετέφρασε και παρουσίασε στα ελληνικά το μπλογκ ΠαραλληλοΓράφος:

Σημεία συμφωνίας του μανιφέστου των πολλών που συντάχθηκε το ξημέρωμα της 18ης Μάη στην Puerta del Sol.Οι συγκεντρωμένοι στην Puerta del Sol, με πλήρη συνείδηση ότι αυτή είναι μια δράση εξελισσόμενη και αντίστασης, συμφωνήσαμε να δηλώσουμε τα παρακάτω:

1. Μετά από πολλά χρόνια απάθειας, μία ομάδα πολιτών διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικής προέλευσης (σπουδαστές, καθηγητές, βιβλιοθηκάριοι, άνεργοι, εργαζόμενοι…) ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ από την αποτυχία αντιπροσώπευσης και τις προδοσίες που συμβαίνουν στο όνομα της δημοκρατίας, ενωθήκαμε στην Puerta del Sol επιστρέφοντας στην ιδέα της Πραγματικής Δημοκρατίας.

2. Η Πραγματική Δημοκρατία εναντιώνεται στην βαθμιαία απώλεια του κύρους των θεσμών που θέλουν να αντιπροσωπεύουν τους πολίτες, ενώ έχουν μετατραπεί σε παράγοντες διοίκησης και διαχείρισης, στην υπηρεσία των δυνάμεων της διεθνούς οικονομικής ισχύος.

3. Η δημοκρατία που προέρχεται από τους διεφθαρμένους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς είναι απλά ένας συνδυασμός άκακων εκλογικών πρακτικών, όπου οι πολίτες έχουν μηδενική συμμετοχή.

4. Η αναξιοπιστία της πολιτικής έφερε μαζί της την κατάσχεση των λέξεων από αυτούς που έχουν την εξουσία. Οφείλουμε να επανακτήσουμε τις λέξεις, να τις επανανοηματοδοτήσουμε για να μην μας χειρίζονται με τη γλώσσα και να μην αφηνόμαστε ως πολίτες ανυπεράσπιστοι και ανίκανοι για δράση με συνοχή.

5. Τα παραδείγματα χειρισμού και ουσιαστικά κατάσχεσης της γλώσσας είναι πολυάριθμα και αποτελούν εργαλεία ελέγχου και παραπληροφόρησης.

6. Η Πραγματική Δημοκρατία σημαίνει να δίνεις τα πραγματικά ονόματα στην αρρωστημένη κατάσταση που ζούμε: Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., οι οίκοι αξιολόγησης όπως η Moody’s και η Standard and Poors, το Λαϊκό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), όμως υπάρχουν πολλά περισσότερα και είναι υποχρέωσή μας να τα κατονομάσουμε.

7. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό διάλογο ικανό να δημιουργήσει έναν νέο κοινωνικό ιστό, τώρα συστηματικά τραυματισμένος για χρόνια από τα ψέματα και τη διαφθορά. Οι πολίτες έχουμε χάσει την σεβασμό μας στα πολιτικά κόμματα της πλειοψηφίας, όμως αυτό δεν ισοδυναμεί με απώλεια της κριτικής μας ικανότητας. Το αντίθετο, δεν φοβόμαστε το ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Το να παίρνεις τον λόγο είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Το να ψάχνεις εναλλακτικές για τη συμμετοχή του πολίτη είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ. (σ.μ. εδώ η λέξη politica μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως το ουσιαστικό πολιτική, όπως και ως το επίθετο πολιτικό. Θεώρησα πιο κοντά στο πνεύμα του κειμένου τη χρήση του επιθέτου)

8. Μία από τις βασικές προϋποθέσεις που θέτουμε είναι η μεταρρύθμιση του Εκλογικού Νόμου που αποδίδει στη Δημοκρατία την πραγματική της έννοια : μια διακυβέρνηση των πολιτών. Μία συμμετοχική δημοκρατία. Και με τη σειρά του, απαιτούμε έναν κώδικα δεοντολογίας για τους πολιτικούς που θα διασφαλίζει την σωστή πρακτική τους.

9. Υπογραμμίζουμε ότι οι πολίτες που συγκεντρωθήκαμε εδώ αποτελούμε ένα κίνημα που διαπερνά πολλές γενιές, γιατί ανήκουμε σε διαφορετικές γενιές καταδικασμένες σε μια μη ανεκτή απώλεια συμμετοχής στις πολιτικές αποφάσεις που αφορούν την καθημερινή ζωή και το μέλλον μας.

10. Δεν καλούμε σε αποχή, απαιτούμε η ψήφος μας να έχει πραγματική επιρροή στη ζωή μας.

11. Τώρα δεν είμαστε εδώ για να απαιτήσουμε απλά την πρόσβασή μας σε υποθήκες ή για να διαμαρτυρηθούμε για τις ανεπάρκειες της αγοράς εργασίας.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΒΑΝ.
Και ως τέτοιο, ένα γεγονός ικανό για να κληροδοτήσει νέα νοήματα στις πράξεις μας και τον λόγο μας.
Γεννήθηκε από την ΟΡΓΗ.
Αλλά η ΟΡΓΗ μας είναι φαντασία, δύναμη, εξουσία του πολίτη.
77
Κράτος και Εξουσία σήμερα / Το Μανιφέστο της Puerta del Sol
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Αυγούστου 14, 2019, 11:42:50 πμ »
Το μανιφέστο των πολλών
συντάχθηκε το ξημέρωμα της 18ης Μάη 2011 στην Puerta del Sol


Στην ιστοσελίδα του κινήματος Democracia Real Ya δημοσιεύτηκε το ενωτικό Μανιφέστο για Πραγματική Ελευθερία, το οποίο απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που ζουν στην Ισπανία, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, θρησκείας, εθνικότητας και κομματικής ταμπέλας. Το μπλογκ Autonomy against Barbarism μετέφρασε το κείμενο στα ελληνικά:

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που που ξυπνούν κάθε πρωί κάθε πρωί και πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους, που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί από εμάς πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Όλοι μας, όμως, είμαστε ανήσυχοι και εξοργισμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών… αισθανόμαστε αβοήθητοι. χωρίς φωνή.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Όμως αν αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα της αλλαγής, η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί.

Ως εκ τούτου,υποστηρίζουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η εξέλιξη, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, η οικολογική βιωσιμότητα, η ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων..

-Αυτά αποτελούν αξίες που πρέπει να διέπουν την κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, στην απασχόληση, στον πολιτισμό, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην πολιτική συμμετοχή, στην ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να φροντίσουν γι’ αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την εξέλιξη των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = δύναμη), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον των πολιτικών μας θα έπρεπε να είναι να είναι η μεταφορά της φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας. Ο ρόλος τους είναι να πλουτίζουν και να ευημερούν εις βάρος εμάς, που είμαστε απλοί θεατές της δικτατορίας των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων που έχουν στην κατοχή τους στην εξουσία μέσω των μονοπωλίων του Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

-Η επιθυμία για εξουσία και η συγκέντρωσή της στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Η θέληση και ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος, όχι με γνώμονα την ευημερία της κοινωνίας. Σπαταλώντας πόρους, μολύνοντας τον πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και δυσαρεστημένους πολίτες.

-Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής σχεδιασμένης για να πλουτίζει μια μειοψηφία η οποία δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο.

Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις την αδικία από την οποία σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση…

 

Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα….

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε.
Γνωρίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.

Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
78
Ευρωπαϊκή Ένωση - Υπερκράτος ή Οικογένεια Εθνών; / Η προφητεία της Μάργκαρετ Θάτσερ: Είχε πει το 1988 για τη Γερμανία....
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Αυγούστου 14, 2019, 10:42:32 πμ »
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Η προφητεία της Μάργκαρετ Θάτσερ: Είχε πει το 1988 για τη Γερμανία όσα λένε οι υπόλοιποι σήμερα

Σε ένα από τα εορταστικά δείπνα των ημερών, κάποιος καλός φίλος που ξέρει τις απόψεις μου για τον διαχρονικό ρόλο των Γερμανών στην Ευρώπη και  τις συμμερίζεται ως ένα βαθμό -παρότι ο ίδιος γερμανοτραφής- μου συνέστησε να (ξανα)διαβάσω την ομιλία-σταθμό της Μάργκαρετ Θάτσερ στο Ευρωπαικό Κολλέγιο, το μακρινό 1988. Πριν ακριβώς τριάντα χρόνια.

Θυμόμουν αμυδρά εκείνο τον βαρυσήμαντο πολιτικό λόγο που έγινε αργότερα γνωστός ως «ομιλία της Μπρίζ», ακριβώς επειδή δόθηκε στην βελγική πόλη, έδρα του πανεπιστημιακού ιδρύματος που προετοιμάζει την γραφειοκρατική ελίτ των Βρυξελλών.  Και τον θυμόμουν ως μία συντεταγμένη ομοβροντία κατά του τότε Σοσιαλιστή Προέδρου της Κομισιόν, Ζακ Ντελόρ που ονειρευόταν να φτιάξει ένα ομοσπονδιακό ευρωπαικό «υπερκράτος», χωρίς επιμέρους εθνικές δομές. Εκανα λάθος.

Διαβάζοντας προσεκτικότερα αυτές τις μέρες την μνημειώδη ομιλία της «σιδηράς κυρίας», κατάλαβα ότι ήταν κάτι πολύ παραπάνω από μια απάντηση στον Ντελόρ. Επρόκειτο στην ουσία για το πρώτο δομημένο ευρωσκεπτικιστικό μανιφέστο που διέβλεψε εγκαίρως τον κίνδυνο επιβολής μιας υπερεθνικής εξουσίας στους πιο αδύναμους ευρωπαικούς λαούς. Μιας εξουσίας που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μέσα από την αθόρυβη άλωση των ευρωπαικών θεσμικών οργάνων τα συμφέροντα μιας ισχυρής ευρωπαικής χώρας, δηλαδή του …συνήθους υπόπτου.

Προσέξτε: Η ομιλία της Βρετανίδας πρωθυπουργού ήταν ευρωσκεπτικιστική, αλλά σε καμία περίπτωση ευρωφοβική.  Με διορατικότητα που παραπέμπει στον Τσώρτσιλ και ίσως μόνον οι Βρετανοί διαθέτουν ιδιοσυγκρασιακά ως προς την πορεία της ευρωπαικής ενοποίησης, η Θάτσερ πέρασε το προφητικό της μήνυμα σε μία φαινομενικά μια ανύποπτη εποχή. Πριν την επίσημη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και πριν την πτώση του Τείχους που οδήγησε στην επανένωση της Γερμανίας την οποία επιχείρησε η ίδια να επιβραδύνει σκοντάφτοντας όμως στην άρνηση του Μιττεράν που θεωρούσε ότι μπορεί να υπάρξει «έντιμος συμβιβασμός» με τους Γερμανούς.

Η Θάτσερ που έβλεπε από πολύ νωρίς που «πάει το πράγμα» φρόντισε να το επισημάνει μέσα στην έδρα του αντιπάλου. Στην ιστορική εκείνη ομιλία το ακροατήριο πάγωσε ήδη με την πρώτη της φράση: «Πρέπει να σας συγχαρώ για το κουράγιο σας. Αν πιστεύετε κάποια από τα πράγματα  που έχουν γραφτεί ή ακουστεί για τις απόψεις μου σχετικά με την Ευρώπη είναι σα να καλέσατε τον Τζέγκις  Χαν να σας μιλήσει για τις αρετές της ειρηνικής συνύπαρξης…»

Και η θρυλική Μάγκι συνέχισε χωρίς να μασάει τα λόγια της: «Η Ευρώπη δεν δημιουργήθηκε από την Συνθήκη της Ρώμης.  Ούτε η ευρωπαική ιδέα είναι ιδιοκτησία κάποιου ομίλου ή θεσμού…Οποιος επικρίνει την Ευρωπαική Κοινότητα δεν σημαίνει ότι είναι αυτομάτως εναντίον της Ευρώπης… …Κι εμείς οι Βρετανοί έχουμε συνεισφέρει με έναν πολύ ειδικό τρόπο στην Ευρώπη. Μέσα στους αιώνες πολεμήσαμε για να αποτρέψουμε να πέσει στην κυριαρχία μίας και μοναδικής δύναμης…Πολεμήσαμε και θυσιαστήκαμε για την ελευθερία…

Αν δεν είχαμε την προθυμία να πολεμήσουμε και να πεθάνουμε η Ευρώπη  θα ήταν προ πολλού ενωμένη, αλλά όχι στο όνομα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης»(σ.σ. σαφής υπαινιγμός για την διαχρονική επεκτατική βουλιμία των Γερμανών). Είπε κι άλλα τρομερά η «σιδηρά κυρία» ανάμεσα στα οποία σταχυολογώ τα εξής: «…Η Ευρωπαική Κοινότητα δεν είναι αυτοσκοπός. Ούτε είναι ένα θεσμικό εργαλείο για να προσαρμόζεται συνεχώς στις επιταγές κάποιων αφηρημένων θεωρητικών εννοιών. Αλλά ούτε και πρέπει να παγιωθεί στη λογική ενός ατελείωτου κανονιστικού πλαισίου…

…Το να προσπαθήσεις να καταπιέσεις την εθνική οντότητα συγκεντρώνοντας την εξουσία στις Βρυξέλλες θα ήταν επιζήμιο και καταστροφικό. Η Ευρώπη είναι δυνατή ακριβώς επειδή έχει τη Γαλλία ως Γαλλία, την Ισπανία ως Ισπανία, την Βρετανία ως Βρετανία και όλες τις χώρες ελεύθερες να διατηρήσουν τις παραδόσεις και την ταυτότητα τους…Θα ήταν τρέλα να επιχειρήσουμε να προσδώσουμε στις χώρες μια ευρωπαική εθνικότητα. Δεν καθορίσαμε τα σύνορα μας με την προοπτική να αλλάξουν ξανά στο όνομα ενός ευρωπαικού υπερκράτους υπό μία νέα κυριαρχία των Βρυξελών…

…Ασφαλώς και θέλουμε να δούμε την Ευρώπη περισσότερο ενωμένη και αφοσιωμένη σε ένα κοινό σκοπό . Αλλά πρέπει να γίνει με έναν τρόπο που θα διατηρεί τις διαφορετικές παραδόσεις, τις κοινοβουλευτικές εξουσίες και μία αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας στη χώρα του καθενός…»

Και η Θάτσερ έκλεισε την ομιλία της λέγοντας:
«Ας αφήσουμε την Ευρώπη να είναι μια οικογένεια εθνών με αμοιβαία κατανόηση και εκτίμηση ώστε να κάνουν μαζί περισσότερα,  απολαμβάνοντας όμως την εθνική τους ταυτότητα τουλάχιστον  όσο  και την κοινή ευρωπαική στόχευση…»

Διαβάζοντας αυτά τα λόγια αντιλαμβάνεται κανείς πώς αν βρισκόντουσαν στην πορεία άλλοι φωτισμένοι ηγέτες στην Βρετανία(και όχι εντεταλμένοι υπάλληλοι της παγκοσμιοποίησης τύπου Μπλέρ)και εφόσον βεβαίως οι Γάλλοι μπορούσαν να αποβάλουν εγκαίρως το σύνδρομο της Στοκχόλμης και να καταλάβουν ότι δεν γίνεται χωριό επί ίσοις όροις με τον Γερμανό δυνάστη τους, η σημερινή Ευρωπαική Ενωση θα ήταν εντελώς διαφορετική. Και σίγουρα όχι κομμένη και ραμμένη για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα ενός κράτους, ενός έθνους και μιας χρυσοπληρωμένης γραφειοκρατικής ελίτ…

Υ.Γ. Ο έμπειρος γερμανοτραφής φίλος μου επιμένει ότι το Brexit θα γίνει και θα αποτελέσει το πρώτο ξήλωμα του …ευρωγερμανικού πουλόβερ. Για να δούμε αν θα τον δικαιώσει η νέα χρονιά… Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Πηγή: Η προφητεία της Μάργκαρετ Θάτσερ: Είχε πει το 1988 για τη Γερμανία όσα λένε οι υπόλοιποι σήμερα
https://hellasjournal.com/2019/01/i-profiteia-tis-margkaret-thatser-eiche-pei-to-1988-gia-ti-germania-osa-lene-oi-ypoloipoi-simera/
79
Ασφάλεια - Πρόνοια - Εργασία / Απ: Εργασία
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Αυγούστου 14, 2019, 10:00:31 πμ »
Επίδομα ανεργίας σε επίδομα απασχόλησης

"Η χορήγηση αποτελεσματικότερων παροχών λόγω εργασίας καθώς και φορολογικών ελαφρύνσεων σε συνδυασμό με την ταχύτερη προσφορά κατάλληλων προγραμμάτων κατάρτισης ή θέσεων μαθητείας σε ανέργους μπορούν να καταστήσουν την απασχόληση πιο ελκυστική για τους τελευταίους", σημείωσε στην απάντησή του ο Lazlo Andor, Επίτροπος για θέματα Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ένταξης, σε κοινοβουλευτικό έλεγχο του Ευρωβουλευτή Κ. Πουπάκη αναφορικά με τη λήψη ουσιαστικών και αποτελεσματικών μέτρων για την κοινωνική και επαγγελματική προστασία των ανέργων.


Η ανεργία αποτελεί ένα από τα βασικότερα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αντιμετώπισή της συνιστά συστατικό στοιχείο για την επίτευξη του στόχου της αύξησης της απασχόλησης στο 75%, σύμφωνα με τη στρατηγική "ΕΕ2020". Ταυτόχρονα, η επιμήκυνση του μέσου χρόνου παραμονής εκτός αγοράς εργασίας εντείνει τον κίνδυνο της φτώχειας, ενώ αποκόπτει τους ανέργους από τις επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις στην ειδικότητά τους ή στον τομέα της προηγούμενης επαγγελματικής τους δραστηριοποίησης. Σε αυτή την κατεύθυνση ο Κ. Πουπάκης κατέθεσε γραπτή ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφορικά με:

·την ανάγκη λήψης πρωτοβουλιών και δράσεων τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επίδομα απασχόλησης με ασφαλιστικά δικαιώματα, μέσα από ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης, και

·τη διασφάλιση της κοινωνικής αποτελεσματικότητας των επιδομάτων ανεργίας, δεδομένων των έντονων δημοσιονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα κράτη μέλη, και την αποτελεσματική τους διασύνδεση με το μέσο χρόνο παραμονής στην ανεργία.

"Στο πλαίσιο της ανταλλαγής βέλτιστων πρακτικών τονίζεται η ανάγκη τα συστήματα παροχών ανεργίας και πρόνοιας να θεσπίζουν τα κατάλληλα κίνητρα απασχόλησης ούτως ώστε να αποφεύγεται η εξάρτηση των δικαιούχων από το σύστημα παροχών, αλλά παράλληλα να τους εξασφαλίζουν την απαραίτητη εισοδηματική στήριξη και προσαρμογή στον κύκλο της οικονομικής δραστηριότητας", απάντησε σχετικά ο αρμόδιος Επίτροπος τονίζοντας ότι το εν λόγω ζήτημα θα αποτελέσει κεντρικό θέμα για τις επικείμενες δραστηριότητες τόσο του προγράμματος αμοιβαίας μάθησης, όσο και του ευρωπαϊκού παρατηρητηρίου απασχόλησης.

"Σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής κρίσης - αυξανόμενης φτώχειας και ανεργίας - σε μια Ευρώπη που «γερνάει», η στοχοποίηση των ανέργων με εξαντλητικά φοροεισπρακτικά μέτρα και φήμες περικοπών του επιδόματος ανεργίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι λύση. Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι η κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία, ας σκύψει με υπευθυνότητα πάνω από αυτή την ομάδα των συνανθρώπων μας, διασφαλίζοντάς τους, ως οφείλει, μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επίδομα απασχόλησης με ασφαλιστικά δικαιώματα, μέσω της προώθησης της κοινωνικής εργασίας, της επιδότησης των εισφορών, του εθελοντισμού και της επαγγελματικής κατάρτισης μπορεί να επαναφέρει τους ανέργους στο επίκεντρο των εξελίξεων, βγάζοντάς τους από το επαγγελματικό και κοινωνικό περιθώριο. Τα έσοδα του κράτους δεν αυξάνονται με τον οικονομικό αφανισμό όσων πραγματικά έχουν ανάγκη, αλλά με ανάπτυξη, με την προσέλκυση επενδύσεων και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής που οργιάζουν στη χώρα μας", δήλωσε σχετικά ο Έλληνας Ευρωβουλευτής.
80
Ασφάλεια - Πρόνοια - Εργασία / Απ: Εργασία
« Τελευταίο μήνυμα από Ορφέας στις Αυγούστου 14, 2019, 09:54:50 πμ »
   "Η εργασία παραμένει προς το παρόν η κύρια οδός ενσωμάτωσης. Όταν όμως δεν θα είναι δυνατή, θα καταστεί αναγκαία η στήριξη του ατόμου μέσω του εισοδήματος. Το μέλλον της ιδέας του βασικού εισοδήματος (καθολικού επιδόματος) είναι βέβαιο, όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σʼ ευρωπαϊκό επίπεδο (ένα εισόδημα διασφάλισης, απότοκο της ευρωπαϊκής ιδιότητας του πολίτη, κατά τον Jean-Marc Ferry)".

   "Κάτι που χθες ήταν αδιανόητο, σήμερα μπορεί να συζητείται κι αύριο να είναι αυτονόητο. Όπως η λήψη μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος είναι μονόδρομος για τη διάσωση της Γης, έτσι και το εισόδημα ύπαρξης (μια ελάχιστη αναδιανομή πλούτου σε εθνική και πλανητική κλίματα) αποτελεί μια νομοτέλεια για την επιβίωση των ανθρώπων."

   "Το δικαίωμα σʼ ένα βασικό εισόδημα, ανεξάρτητα από την κατοχή μιας θέσης εργασίας, μπορεί να αναχθεί σε εγγύηση ελευθερίας, ισότητας και ασφάλειας για τα άτομα (A. Gorz)".
Σελίδες: 1 ... 6 7 [8] 9 10